Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας.

Εμβληματική παράσταση που πρέπει να δουν όλα τα σχολεία και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα τής χώρας, αφού τα φιλειρηνικά της μηνύματα είναι και διαχρονικά και επικαιροποιημένα από έναν διεθνή σκηνοθέτη που δικαίως έγινε Ακαδημαϊκός στην Έδρα τής Θεατρικής Τέχνης.

Είναι πραγματικά τιμή μας που η Ελλάδα μας ακτινοβολεί διεθνώς και με τον Σύγχρονο Πολιτισμό της.

Η Πολιτιστική Διπλωματία είναι το προσφορότερο μέσον προκειμένου να επιτευχθεί η ομόνοια, η ευδοκία, η πανανθρώπινη αλληλεγγύη κι έτσι τα Ιδανικά τού Διαφωτισμού να πρυτανεύσουν στη λογική των ιθυνόντων.

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ με την περίφημη «αποστασιοποίησή» του υπερέβη και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και το επικό θέατρο και την απλή θεατρική αφήγηση.

Τόσο στον «Γαλιλαίο» όσο και στη «Μάνα Κουράγιο» διδάσκει δια του ιστορικού παραδείγματος. Και μάλιστα με έναν τρόπο έμμεσο, σωκρατικό.

Αυτό είναι και το μυστικό τής διαχρονικής και υπερτοπικής επιτυχίας έργων που συνδέθηκαν με τα συγκεκριμένα χωροχρονικά συμφραζόμενα τής πρώτης παραγωγής τους και συνδέθηκαν με μεγάλες ερμηνείες ηθοποιών που συγκλόνισαν σε όλους τους ρόλους, αφού όλοι είναι δημοκρατικώς ισότιμοι (και ισότιμες, ισότιμα μέλη μιας παγκόσμιας Κοινωνίας που τείνει στη Μονάδα, την Θηλυκή Ενέργεια, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζει).

Πάνω στο ρηθέν υπό τού Ηρακλείτου «Πατήρ πάντων Πόλεμος» βασίζεται ο Μπρεχτ για να χτίσει αυτό το απομυθοποιητικό των πάντων μεγαλούργημα, επινοώντας ένα τέχνασμα: βάζει την συμβιβασμένη συμβολική Μάνα να επιχειρηματολογεί υπέρ τού πολεμικού κέρδους αλλά να πλήττεται ανεπανόρθωτα από την ίδια την πολεμοκαπηλεία της. Αφηγηματική δεξιοτεχνία που αναδεικνύεται και στην παράσταση χάρη στον εμπνευσμένο σκηνοθέτη που έπλασε αριστοτελικήν «όψιν» και «ηχητικό τοπίο» με πίστη, σεβασμό, επιμονή στο πρωτότυπο κείμενο, άριστα μεταφρασμένο από τον Γιώργο Δεπάστα.

Η Μπέτυ Αρβανίτη συνδημιούργησε (ακολουθώντας αυτολεξεί τις οδηγίες τού Λιβαθηνού) μία αλησμόνητη «Μάνα Κουράγιο», εφάμιλλη όσων προηγήθηκαν. Ο σπαραγμός τού τέλους πάνω στη νεκρή κόρη της θα μείνει αλησμόνητη στη μνήμη τού επαρκούς θεατή-αναγνώστη, καθώς επίσης και η χαμένη μοναχική οδοιπορία τού τέλους, ορφανή από παιδιά, αποστεωμένη από αγάπη….

Εύγε και πάλι εύγε σε όλους τους συντελεστές αυτού τού θαύματος.

Μοναδικές κι ανεπανάληπτες παραστάσεις όπως αυτή τιμούν το Εθνικό μας Θέατρο, την πρώτη θεατρική σκηνή τής παγκόσμιας χώρας μας.

Δείτε την!!! μην την χάσετε!!!!!!!!!!!! [..]

31.01.2025, Μπούρας Κωνσταντίνος «Η μπρεχτική «Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της» στο Εθνικό μας Θέατρο σε ευρηματική σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθηνού»,ipolizei.gr

Για το link πατήστε εδώ